Frá Sviss keyrði ég yfir til Austurríkis og ákvað að fara til fjalla en síðustu daga hefur hitastigið verið mjög hátt og á næstu tveimur dögum var von á enn meiri hita. Ég keyrði frá St.Gallen í Sviss, til Austurríkis og inn Montafon dalinn sem er í vestasta héraði Austurríkis, Voralberg. Dalurinn er 39 km langur frá Bludenz að Silfretta fjallgarðinum. Ég gisti eina nótt á tjaldstæðið við Sankt Gallenkirch og keyrði svo áfram inn dalinn og upp Silfretta fjallgarðinn.
Vegurinn er hlykkjóttur og efsti punktur er í rúmlega 2000 m hæð. Þar er stífla og tvö stór virkjunarlón. Ég lagði bílnum við efra lónið, Silfretta Stausee, fór í rúmlega 7 km göngu umhverfis lónið og útsýnið var stórkostlegt. Ég ákvað því að gista þarna eina nótt og fór í aðra göngu, upp á fjallið Bielerkopf (2389 m). Hitastigið þarna við stýfluna, í 2000 m hæð, var yfir 30 gráður, en hitabylgja hefur verið í Evrópu síðustu daga og því skárra að vera í fjöllunum heldur en niðri í dölum.
Klettersteigen
Daginn eftir ákvað ég að fara í klettaklifur eða það sem kallast á þýsku “klettersteigen”, á stífluveggnum. Þar er búið að merkja klifurleið upp stífluna og setja upp víra sem maður tryggir sig í. Ég var með græjur með mér og hef nokkrum sinnum farið í svipað klifur í Rauris, en aldrei upp steyptan stífluvegg. Ég beið því smá stund til að sjá hvort að einhver annar væri ekki á leið upp vegginn en þarna var enginn og ég velti því fyrir mér hvort ég þyrfti eitthvað sérstakt leyfi til að fara þarna upp. En ég ákvað bara að láta vaða, labbaði að stífluveggnum, fór í klifurbeltið mitt, setti á mig hjálminn og óð af stað upp vegginn. Klifurleiðin var 320 metra löng og ég verð nú að játa að þetta tók aðeins á 🥵 Þegar ég var komin langleiðina upp veginn þá var skilti sem á stóð “til hamingju, þú hefur klifið 100 metra” 😲 …og ég sem hélt að ég væri alveg að vera búin með þetta. Sem betur fer var bekkur á miðjum veggnum þar sem hægt var að setjast niður og hvíla sig, en ég stoppaði ekki lengi þar, því að mér leið ekki vel að horfa niður. Og ég sem hef aldrei verið lofthrædd… en einhvern veginn þá breytist það með aldrinum.
Allavega… ég reyndi bara að horfa sem minnst niður, ég var nú komin næstum alla leið upp veginn. En svo allt í einu þá lá leiðin niður mest allan vegginn aftur … eins konar járntröppur niður hálfann veginn… og ég þurfti því að klifra upp allan vegginn aftur og svo var þarna lína í lausu lofti sem þurfti að fara eftir til að komast áfram… 😱 að mér skuli hafa dottið þetta í hug… að fara ein miðaldra kerling… upp þennan vegg, án þess að hafa skoðað leiðina almennilega áður eða séð einhvern fara þessa leið… 🙈 …en það var ekki aftur snúið og ég varð að klára leiðina sem og ég gerði. 🤪 Pís of keik ….🤣🤣… eða ekki. Ég þarf greinilega að gera þetta oftar til að venjast þessu og verða betri og losna við þessa aldurstengdu lofthræðslu 😉
Hall in Tyrol
Eftir klifrið þá hélt ég leið minni áfram og keyrði niður Paznaun dalinn í Tyrol. Þar stoppaði ég í skíðabænum Ischgl, gekk um bæinn og keyrði svo áfram í áttina að Innsbruck. Ég keyrði inn Ötz dalinn og upp fjallveginn við Oetz að Kühtai, en þar hef ég nokkrum sinnum farið á skíði og langaði að sjá svæðið að sumri til. Því næst lá leið mín framhjá Innsbruck og í næsta bæ, Hall im Tyrol, þar sem ég heimsótti gamla skólavinkonum mína, Svövu K. Egilsson, sem rekur listagallery í bænum. Ótrúlega fallegur bær, sem ég hef alltaf keyrt framhjá, án þess að skoða bæinn. Ég mæli með að stoppa þarna og kíkja í gallerýið til Svövu. Mjög skemmtileg heimsókn sem endaði á að ég gisti í bænum.
