Frá Slóveníu hélt ég eftir fjallvegi SS54 yfir til Ítalíu, sem liggur á mörkum þriggja landa, Ítalíu, Austurríki og Slóveníu og kom niður í bæinn Tarvisio. En hjólaleiðin frá Ölpunum að Adríahafi liggur einmitt í gegnum Tarvisio og ég því nýbúin að hjóla þar í gegn.
Fjallaþorpið Monte Lussari
Rétt við Ítalska smábæinn Tarvisio er hægt að taka kláf upp að pílagríma þorpinu Monte Lussari. Þorpið er í 1790m hæð og þaðan er stórkostlegt útsýni yfir Julian Alpana. Kirkjan í þorpinu er frá 14.öld og hefur verið áfangastaður pílagríma um aldaraðir. Á veturna er skíðasvæði á fjallinu.
Dolomítarnir og Ítölsku Alparnir
Ég keyrði áfram í nokkra daga um Ítalska fjallvegi og heimsótti mest lítil þorp eins og Ampezzo, Forni di Sopra, Auronzo di Cadore og Merano. Ég fór einnig á þekkta ferðamannastaði eins og Cortina en þar var í gangi fjallamaraþon og því fjöldi fólks í bænum, sem eru í stórkostlegu umhverfi Dolómítanna.
Gönguleið í gegnum 52 göng
Ég gisti tvær nætur á frábæru tjaldstæði á eplaakri við vatnið Lago di Caldonazzo. Þá fann ég á netinu áhugaverða gönguleið sem lá í gegnum 52 göng og var leiðin lögð af hermönnum árið 1917. Ég ákvað að fara þessa leið og keyrði í nálægan bæ, Schio, sem er einn draugalegasti bær sem ég hef komið í. En ég gisti þar á húsbílastæði og var eini bíllinn á svæðinu.
Vegurinn að gönguleiðinni var örmjór og því ekki hægt að mæta bíl þar og ég fór því snemma af stað. Gönguleiðin var samtals um 15 km löng og rúmlega 1000m hækkun og lá upp snarbrattan klettavegginn, í gegnum 52 göng og eftir mjóum stíg í brattri fjallshlíð. Alveg mögnuð leið og stórkostlegt útsýni.
Eftir gönguna ákvað ég að bíða á bílastæðinu þangað til seinnipart dags til að eiga ekki á hættu að mæta bíl á þessum þrönga vegi því þá hefði ég þurft að bakka upp alla brekkuna. Ég keyrði þá af stað og í miðri brekkunni birtust allt í einu fleiri þúsund kindur á móti mér. Ég neyddist til að víkja til hægri, að vegbrúninni með þverhnípið við dekkjabrúnina og hleypa hópnum framhjá. Kindurnar tróðust framhjá bílnum og nudduðu sér utaní hann svo að hann vaggaði þarna á brúninni. Mér stóð ekki alveg á sama. Og svo stækkaði hópurinn bara og þar leyndust líka geitur og asnar. Ég var mjög fegin þegar féð var farið framhjá og ég gat haldið áfram niður mjóa veginn án þess að mæta fleirum.
En áfram hélt ég í nokkra daga eftir fáförnum fjallavegum í Ítölsku Ölpunum og endaði á að fara í gegnum Brennerskarðið til Austurríkis.
