Að keyra heilu dagana eftir hraðbrautum í Þýskalandi býður ekki upp á mikla náttúrufegurð né fjölbreytni í landslagi. Umferðarteppur (Stau), vegaframkvæmdir, trukkar, akrar og skógar. Það gleður mig því alltaf jafn mikið þegar ég nálgast Alpana og fer að keyra aftur sveitavegina.
Síðustu daga var ég þó ekki aðeins á hraðbrautum, ég keyrði t.d. meðfram ánni Neckar en það er falleg leið, sem liggur meðal annars í gegnum bæina Mannheim, Heidelberg og Heilbronn. Margir litlir bæir eru líka meðfram ánni og ég gisti í einum þeirra, Eberbach.
Þaðan hélt ég lengra í suður og fór á hæsta fjall Þýskalands, Zugspitze. Fjallið liggur á landamærum Austurríkis og Þýskalands og ég fór upp Austurríkis megin. Fjallið er tæplega þrjú þúsund metra hátt og þangað er hægt að taka kláfa, frá sitthvoru landinu. Í Þýskalandi eru líka fleiri lyftur því að þar er skíðasvæði á veturna. Fyrsti kláfurinn upp á fjallið var byggður árið 1912, en síðan hafa nokkrir kláfar verið smíðaðir. Útsýnið af fjallinu er stórkostlegt en þar eru veitingastaðir, veðurathugunarstöð og safn. Hægt er að ganga á milli landanna og virða fyrir sér útsýnið af nokkrum útsýnispöllum.
Um helgina legg ég af stað í hjólaferð meðfram Dóná með vinkonum mínum sem koma frá Íslandi til að hjóla með mér. Meira um það í næsta bloggi.
