Vötnin í Sviss
Í síðustu viku keyrði ég um fjallahéröð Sviss í austurhluta landsins. Veðrið var frekar svalt svo ég ákvað að halda mig á láglendi við vötnin Zugersee, Wierwaldstättsee, Ägerisee og Unersee. Þessi vötn eru inn á milli hárra fjalla, í mjög fallegu umhverfi, með litlum Svissneskum þorpum og sveitabæjum. En þar sem verðurspáin sýndi áframhaldandi kulda næstu daga þá keyrði ég lengra í suður. Það rigndi mikið þessa leið og lítil fjallasýn. Það kom svo í ljós að einhver bið yrði á því að ég fengi nýjan glugga í bílinn svo að ég ákvað að vera sunnan við Alpana, í hlýrra loftslagi á meðan ég biði.
Ég keyrði í gegnum Gotthard göngin til Ítalíu að Maggio vatninu. Þar gisti ég á bændagistingu í fjöllunum í tvær nætur. Veðrið var frekar blautt þessa daga, þoka og stundum þrumur og eldingar. Ég ákvað að borða á veitingastaðnum hjá bóndanum og var ég var eini gesturinn á staðnum, fyrir utan bóndann og tannlausa vin hans. Þeir sátu að drykkju þegar ég kom og bóndinn brá sér í hlutverk þjónsins og tók niður pöntun hjá mér. Ég pantaði hamborgara, enda var ekki mikið annað á matseðlinum. Bóndinn skellti sér þá inn í eldhús, steikti hamborgarann og kom svo aftur sem þjónn með þennan ágæta hamborgara. Þeir félagar héldu svo áfram drykkju á meðan ég gleypti í mig hammarann og dreif mig svo aftur inn í bíl.
Litla ítalska sveitaþorpið
Eftir að hafa kvatt bóndann þá hélt ég áfram keyrslunni í ítölsku fjöllunum og stoppaði í litlum fallegum bæ, Sacro Monte di Varese. Ég keyrði upp snarbratta hlíð eftir mjóum hlykkjóttum vegi, alveg óviss um hvort að ég kæmist alla leið og hvort ég gæti yfir höfuð snúið við þarna uppi, en ég hafði lesið að það væri ekki hægt að keyra um bæinn því að göturnar væru svo mjóar. En ég kom loks að litlu bílastæði þar sem ég gat lagt húsbílnum og svo gekk ég að þorpinu. Þetta var algjörlega magnað lítið þorp. Þarna var nánast enginn og allt var svo kyrrlátt og hljótt, engir ferðamenn, aðeins einstaka ítali að vökva blómin eða að dytta að garðinum. Ég rölti um þetta kyrrláta þorp í dágóða stund, alveg heilluð af þessum fallega bæ sem er á heimsminjaskrá UNESCO. Að því loknu keyrði ég svo aftur niður fjallið og hélt áfram leið minni að Como vatni.
Como
Í Como voru margir ferðamenn, mikil umferð og margt um að vera. Ég gisti á húsbílastæði í næsta bæ, Cernobbio. Þar var stæði fyrir 10 húsbíla á lokuðu svæði með eftirlitsmyndavélum en það var pakkað þegar ég kom. Fyrir framan húsbílastæðið var stórt bílastæði þar sem ég lagði húsbílnum og brátt fylltist það stæði líka. Ég furðaði mig á því hversu margir ferðamenn væru á ferli því að síðustu daga hef ég ekki séð marga. En ég komst svo að því að þessi helgi er mikil ferðamannahelgi á Ítalíu og frí næstu daga í kringum helgina. Como er fallegur bær, ég hjólaði þar um allt, meðfram vatninu og upp að Voltiano vitanum fyrir ofan bæinn.
Como vatnið
Frá Como keyrði ég norður eftir vatninu og í lítinn bæ sem heitir Domaso. Þar dvaldi ég í nokkra daga á frábæru tjaldstæði við vatnið. Ég hjólaði, fór í göngutúra, sigldi með ferju um vatnið og slakaði á í dásamlegu veðri.
Við Como vatnið eru margir litlir fallegir bæir sem gaman er að skoða. Í sumum þeirra eru margir ferðamenn og í öðrum eru engir ferðamenn. Það er mjög gaman að ganga um þessa bæi, eftir þröngum gömlum götum og virða fyrir sér mannlífið. Þegar keyrt er meðfram vatninu sér maður ekki þessa litlu bæi, vegurinn liggur víða í gegnum göng eða útfyrir bæina. Það þarf því að finna bílastæði, sem getur verið flókið á húsbíl, leggja bílnum og ganga um bæina. Þessar þröngu götur eru ekki fyrir húsbíla, varla venjulega bíla og sumar bara alls ekki fyrir bíla. Það sem ég geri er að finna tjaldstæði í nágrenninu og hjóla svo í bæina.
Como vatnið er stutt við landamæri Sviss og þegar ég var búin að dvelja þar í nokkra daga þá keyrði ég aftur yfir landamærin til Sviss, að Maggiore vatninu. Meira um það í næsta bloggi.
