Norður-Ítalía

Feneyjar

Frá vínbóndanum keyrðum við áfram í suður átt og stoppuðum m.a. í bænum Cividale del Friuli, sem er fallegur bær stutt frá Udine. Þaðan áfram til Feneyja þar sem við gistum í tvær nætur á fínu tjaldstæði rétt við brúna til Feneyja. Tókum svo strætó út í eyjarnar. Þegar við komum þangað þá hoppuðum við uppí næsta bát, án þess að vita neitt hvert hann færi. Við fórum svo úr bátnum þegar flestir hinir fóru út og ráfuðum um þröngar götur og nutum þess að ganga um fámennar götur. Og auðvitað fórum við líka á hina þekktu ferðamannastaði, eins og Markúsartorg, St. Markt Basilik kirkjuna og Rialto brúna. Þar voru fleiri ferðamenn en samt ekki eins margir og ég bjóst við. Feneyjar samanstanda af rúmlega 100 eyjum og íbúar þeirra eru um 260 þúsund.

San Marino

Frá Feneyjum keyrðum við meðfram austurströndinni, eftir sléttunni áleiðis til Rimini. Á þeirri leið er ekki mikið að sjá, nema vínakra og lítil þorp. Við enduðum svo á camping rétt norðan við Rimini þar sem við gistum í tvær nætur. Keyrðum þaðan til San Marino þar sem við vorum búnar að mæla okkur mót við Snorra og Ade, en þau skruppu í helgarferð frá Sviss til að hitta okkur. San Marino er smáríki upp á hæð inn í miðri Ítalíu. Landsvæðið er ekki nema rúmlega 60 ferkílómetrar og íbúar eru um 34 þúsund. Gamli bærinn er með þröngum fallegum götum sem gaman er að rölta um. Á þessum árstíma voru ekki margir ferðamenn í bænum og auðvelt að fá bílastæði við miðbæinn.

Campigna þjóðgarðurinn

Frá austurströndinni keyrðum við þvert yfir landið eftir mjög seinförnum og hlykkjóttum vegum í gegnum Campigna þjóðgarðinn. Við skoðuðum líka stíflu við Ridracoli vatnið. Risa stórt lón þar sem hægt er að sigla um, veiða og fara í gönguferðir. Við stífluna, sem er 100 m há, er líka fræðslusafn, lítil verslun og veitingastaður. Frá stíflunni keyrðum við seinfarinn hlykkjóttan veg yfir fjöll og dali þangað til við komum til Pratovecchio þar sem við gistum.

Pisa

Eftir hlykkjóttu hálendisveginu héldum við að vesturströnd Ítalíu, framhjá Florence og til Pisa. Það var ekki hægt að keyra þar framhjá nema að skoða skakka turninn. Turninn var opnaður árið 1372 eftir að hafa verið tæp 200 ár í hönnun og byggingu. Hann byrjaði strax að halla og árið 1990 hallaði hann um 10 gráður. Þá var farið í meiriháttar verkfræðilegar lagfæringar og nú er sagt að hann hrynji ekki næstu 200 árin. Ég skoðaði turninn síðast fyrir 36 árum á interail-ferðalagi mínu um Evrópu. Skakki turninn í Pisa er einn vinsælasti ferðamannastaður í Evrópu og eftir að hafa smellt af nokkrum myndum og sjálfum, þá héldum við mæðgur áfram keyrslunni um sveitir Toscana. Meira um Toscana í næsta bloggi.