Eystrasaltslöndin

Síðustu daga hef ég verið að ferðast um Eystrasaltslöndin; Eistland, Lettland og Litháen. Almennt eru þessi lönd mjög svipuð að ferðast um og varla að maður verði var við að fara yfir landamærin. Landslagið er frekar flatt og skógi vaxið, að minnsta kosti sá hluti sem ég ferðaðist um, vesturhlutinn. Þó svo að þessi lönd séu fyrrum Sovétríki, þá hefur víða verið mikil uppbygging, bæði í vegakerfinu og í byggingum. Í sveitunum er þó allt frekar gamaldags, húsin illa farin og vegakerfið vægast sagt lélegt mjög víða. En fólk er allt mjög almennilegt og mér leið vel að ferðast í þessum löndum. Ferðamannatímabilinu er greinilega að ljúka og víða voru tjaldstæði lokuð og fátt um erlenda ferðamenn.

Eistland

Frá Helsinki í Finnlandi tók ég ferjuna yfir til Tallin í Eistalandi. Ferðin tók um tvo og hálfan tíma með Nordic line ferjunni. Frá Tallin hélt ég áfram suður Eistland og skoðaði m.a. kastala í Padise, ég keyrði meðfram vestuströnd landsins, í gegnum nokkur lítil þorp og þjóðgarða og endaði í bænum Pärnu sem er lítill ferðamannabær. Þar gisti ég á fínu tjaldstæði rétt hjá bænum, tjaldstæði sem greinilega er vinsælt á sumrin en núna voru örfáir húsbílar á svæðinu. Tjaldstæðið er knúið áfram á sólarorku og eru nokkrir risastórir sólarpanelar á miðju tjaldstæðinu. Núna er orðið frekar kalt á nóttunni og þessa nótt var frost við jörðu og allt vatnið fór því af bílnum, en kerfið er sjálfvirkt þannig að þegar útihitinn fer undir 3-4 gráður þá tappast vatnið af bílnum. Það kom sér því vel að vera með auka vatnsbrúsa inni í bílnum og þurfti ég að nota það næstu daga vegna næturkulda.

Lettland

Frá Pärnu keyrði ég í suðurátt, meðfram ströndinn til Lettlands. Leiðin meðfram stöndinni er mjög falleg, að vísu bara skógur meðfram veginum en alls staðar litlir vegir frá aðalveginum þar sem hægt er að fara á ströndina. Ég keyrði nokkra af þessum vegum og naut útsýnisins.

Þá keyrði ég til Riga og þaðan í suður átt og endaði á tjaldstæði á bóndabýli rétt fyrir norðan borgina Bauska. Þar fékk ég bækling um borgina og ákvað þá að fara daginn eftir og skoða kastala sem var í borginni. Það var alveg þess virði, mjög fallegur kastali og eins og venjulega var ég nánast eini túristinn á svæðinu fyrir utan hóp skólabarna. Frá Bauska keyrði ég í gegnum nokkra litla bæi og fór síðan yfir landamærin til Litháens.

Litháen

Fyrsta stopp í Litháen var að skoða Hill of Crosses, krossahæðina (Kryziu Kalnas) og þar voru allir túristar landsins mættir😅 Á þessari litlu hæð eru óteljandi krossar frá ýmsum trúarbrögðum, þar sem hver sem er getur sett niður krosss til að minnast einhvers, biðja eða bara setja minnismerki. Fyrstu krossarnir voru settir á hæðina í uppreisninni árið 1831 en um 1960 fjölgaði þeim mikið þegar heimamenn komu í skjóli næturs og settu niður krossa til að mótmæla kúgun rétttrúnaðarkirkju Sovétríkjanna. Síðan hefur krossunum fjölgað gríðarlega og þetta orðinn einn mest sótti ferðamannastaður í Litháen. Hægt er að kaupa krossa í ferðamannaverslun á staðnum og er öllum frjálst að bæta við krossum.

Frá krossahæðinni stefndi ég í vesturátt að ferjubænum Klaipeda, en þar átti ég pantað með ferjunni til Þýskalands daginn eftir. Ég hafði góðan tíma og ákvað því að skoða herminjasafn sem var á leiðinni þangað. Eins og svo oft þá leiddi GPS-tækið mig eftir þröngum malarvegi inn í skógi. Mér leist ekki á blikuna þegar ég var búin að keyra heillengi og alltaf mjókkaði vegurinn… var eiginlega bara orðinn hjólastígur. Að lokum kom ég að yfirgefinni neðanjarðar herstöð, að mér fannst, inn í skógi og fjórföld víggirðing í kring. En þetta var safnið og auðvitað enginn á svæðinu nema ég og miðasölustúlkan. Þegar ég keypti miða inn í safnið þá spurði hún hvort ég væri ein og hvort ég ætlaði ein inní safnið. Ég hélt það nú.. hver ætti annars að fara með mér 😉 Ég gekk að neðanjarðarbirginu og á hurðinni stóð að aðgangure væri bannaður nema í fuylgd með leiðsögumanni. En það var enginn leiðsögumaður með mér ég fór því bara ein inn, í gegnum fjórar brimvarðar dyr… frekar scary 😱 En safnið var mögnuð upplifun, þar sem farið var yfir kaldastríðið og afleiðingar kjarnorkusprengjunnar í Hirosima og Nagasaki. Mjög áhrifamikið… eiginlega einum of… mér leið ekkert of vel þarna lengst niðrí jörðinni, eins og í kafbát, og fór að ímynda mér hvað gerðist ef hurðarnar myndu skella aftur. Vissi þá nokkur af mér þarna niðri? Ég ákvað því að drífa mig út en það var hægara sagt en gert. Þetta neðanjarðarbyrgi var á nokkrum hæðum og herbergi úr herbergi og ég fann ekki útgönguleiðina. Lenti á læstum hurðum og kom aftur og aftur í sama herbergið 🥴 Ég var við það að fá panik kast þarna inni en ákvað að anda rólega og gera mig ekki að fífli því að það voru jú eftirlitsmyndavélar þarna inni og auðvitað hefði ég aldrei gleymst þarna inni 🤣🤣

Og loksins fann ég útgönguleiðina en hugsaði þá með mér að kannski væri skynsamlegt að fara ekki ein inn í svona neðanjarðarsafn aftur. En upplifunin var mögnuð, ég gleymi henni aldrei 🙂

Frá þessu magnaða safni keyrði ég aðra leið frá safninu, leiðina sem ég hefði átt að fara að safninu, og það var bara fínn vegur, malbikaður og flottur 🙂 Ég endaði á tjaldstæði við ströndina fyrir norðan bærinn Klaipeda, eftir að hafa keyrt á mörg tjaldstæði sem öll voru lokuð. Þessi strönd er mjög vinsæl á sumrin, tjaldstæðin og hutturnar í röðum, en það er greinilega sumartrendið hér í Eystrasaltslöndunum, að fara í huttu við ströndina. 

Daginn eftir tók ég svo ferju frá Klaipeda til Þýskalands. Ferju sem var full af trukkum frá Eystrasaltslöndunum 🚚🚛