Eftir að hafa keyrt í tvo mánuði í Ölpunum, í Sviss, Austurríki, Ítalíu og Þýskalandi, þar sem ég þekkti mig vel þá var smá hnútur í maganum að fara yfir í fyrrum austur Evrópu, þar sem allt var öðruvísi en í Ölpunum. Ég hafði áður keyrt í Tékklandi og lenti þá í hrakningum, villtist seint um kvöld og leið ekki vel að keyra í landinu þar sem vegir voru allskonar og alls ekki eins og GPS-ið sagði til um. Það var fyrir nokkrum árum og ég var ekki spennt að vera lengi í Tékklandi, ætlaði bara að stytta mér leið yfir landið á leiðinni til Póllands, en ég var að fara að sækja Írisi sem átti flug til Gdansk um helgina.
Ég keyrði frá Bodenmais í Þýskalandi eftir sveitavegum yfir landamærin til Tékklands. Og það var hálfgert menningarsjokk að keyra Tékknesku vegina frá þýska vegakerfinu. Og eins og fyrr um árið þá voru vegirnir ekki endilega eins og staðsetningartækið í bílnum sagði til. Víða voru vegaviðgerðir og vegir lokaðir og ég þurti að finna aðrar leiðir til að komast á áfangastað, sem var lítið tjaldstæði í fjöllunum rétt hjá þjóðgarði í norðanverðu Tékklandi. Ég keyrði framhjá Pilzen og þaðan í átt til Prag og beygði svo í norður eftir sveitavegum, sem sumir voru mjög þröngir og vægast sagt ósléttir. En ólíkt fyrri reynslu minni af Tékklandi þá leið mér vel á þessum vegum. Mér var alveg sama þó ég villtist oft, það var bara gaman að keyra í gegnum öll þessi litlu þorp og mér fannst ég örugg, sem er mjög mikilvægt þegar maður ferðast einn.
Mörg hús og mannvirki voru mjög illa farin, hús yfirgefin og litlu verið eytt í viðhald síðustu hundraðogeitthvað árin eða svo 😉 Allt var svo ólíkt því umhverfi sem ég hef verið í síðustu vikur. Tungumálið var mér framandi og ég skildi ekkert á neinum skiltum eða vegaleiðbeiningum. Að lokum komst ég á leiðarenda sem var lítið tjaldstæði, eða varla tjaldstæði, það var pláss fyrir fjóra húsbíla en staðurinn fékk mjög góða umsögn í Park4night appinu og því ákvað ég að fara þangað. Og þetta var algjör paradís, lengst í afdölum. Þegar ég kom var enginn á staðnum nema ein lítil fjölskylda sem rólaði sér í hengirúmum og foreldrarnir lásu bók fyrir börnin. Húsráðendur voru ekki heima svo ég ákvað bara leggja bílnum og fá mér göngutúr um nágrennið. Þarna stutt frá var pínulítið þorp, allt svo friðsælt og gamalt, sum hús tóm en önnur búin að fá lagfæringu og gott viðhald. Þetta var eins og að vera komin inní bíómynd frá miðri síðustu öld.
En ég ákvað sem sagt að gista þarna í þessu afskekkta þorpi og um kvöldið komu húsráðendur og gestir sem gistu í húsinu, en þarna var lítið gistiheimili. Stemningin um kvöldið var sérstök, fólk var úti á rölti, að kveikja varðeld, grilla, borða og spjalla. Allt mjög afslappað og kósý.
Daginn eftir ætlaði ég að keyra í þjóðgarð sem er við þýsku landamærin, örstutt á kortinu frá næturstaðnum. Ég keyrði sveitavegi sem samkvæmt korti lágu yfir landamærin en eftir krókótta leið þá allt í einu endaði vegurinn, allt lokað og ég endaði á að þurfa að keyra tveggja tíma krók til að komast til Þýskalands. Þjóðgarðurinn heitir Saxon Switzerland National Park, en þrátt fyrir nafnið þá er hann í Þýskalandi en ekki Sviss. Þetta er mjög fallegur staður, margir klettar og kastali sem er inní klettunum. Ég gekk rúmlega 11 km um þjóðgarðinn, aðeins lengra en ég ætlaði í upphafi en það var alveg þess virði. Mjög fallegur staður.
Eftir gönguna þá keyrði ég áfram norður Þýskaland í átt að Berlin og endaði stutt frá landamærabænum Frankfurt Oder, í pínulitlum bæ sem heitir Lamsfeld, við vatnið Grosser Machawsee. Þar gisti ég eina nótt áður en ég hélt áfram leið minni til Póllands.
