Í síðustu viku tók ég þátt í árlegri pílagrímaferð frá Rauris yfir Grossglockner fjallveginn til Heiligenblut. Þessi ganga er alltaf farinn þann 28.júní og hefur verið það síðustu 300 ár. Gangan féll að vísu niður síðustu tvö ár vegna Covid. Gengið er úr Rauris dalnum og næsta dal, Fusch dalnum og hittast hóparnir uppá Grossglockner fjallveginum sem er í 2500 m hæð og ganga svo saman niður í Heiligenblut. Gangan tekur 10 tíma, er um 35 km að lengd og hækkunin er um 1400 metrar.
Ég vissi ekkert um þessa göngu nema hvar hún byrjaði og hvar hún endaði, en mig hefur lengi langað til að fara þessa leið og fannst því upplagt að slást í hópinn og fá þannig leiðsögn yfir fjallið. Gangan er farin til að minnast Péturs og Páls sem tengjast kaþólskri trú og hófst gangan á messu í Tauernhaus, sem er innst í Rauris dalnum. Á leiðinni voru líka fleiri messur og fólki gafst tækifæri til að skrifta. En þar sem ég er hvorki kaþólsk né sérstaklega trúuð yfir höfuð þá tók ég nú ekki þátt í messunum né gekk til skrifta.
En ég lagði af stað hjólandi frá Rauris klukkan rúmlega fimm um morguninn og hjólaði til Gasthaus Wixen, þar sem fólk safnaðist saman, en lengra var ekki hægt að fara á bílum. Þar biðu svo leigubílar í röðum til að ferja göngufólk áleiðis inn þröngan dalinn að Tauernhaus, þar sem hin formlega ganga hófst. Það kom mér verulega á óvart hversu margt fólk var mætt þarna í leigubílaröðina svona snemma morguns, en árlega taka um 3-5 þúsund manns í þessari göngu. Í Tauernhaus hófst svo fyrsta messan á slaginu sjö um morguninn og hún var að sjálfsögðu á þýsku og margir tóku þátt í messunni með söng og hugleiðslu. En svo voru aðrir eins og ég sem höfðum ekki þolinmæði til að bíða eftir að messan kláraðist og gengu af stað. Það voru greinilega ekki allir sem voru þarna af trúarlegum ástæðum.
En gönguleiðin var stórkostleg þar sem gengið var inn dalinn og upp á Grossglockner fjallveginn. Veðrið var mjög gott en þoka á miðri leið bjargaði okkur því að hitinn fór hátt í 30 gráður sem er aðeins of heitt í bröttu fjalllendi. Stoppað var á nokkrum stöðum á leiðinni, messað, skriftað, borðað og hvílst. Þar sem göngufólk var á öllum aldri þá teigðist fljótt úr halarófunni og hver og einn gekk á sínum hraða. Eitt af markmiðum pílagrímaferðarinnar var slökun og heilun, en ég vissi það ekki fyrr en eftir á og ætlaði sko ekki að verða síðust upp fjallið og rauk því af stað, æddi framúr fóki alla leiðina og endaði svo á að klára ferðina á rúmum sex tímum. En ég græddi lítið á því og þurfti því að bíða í Heiligenblut í fjóra tíma eftir að restin af fólkinu kom niður. Fólkið sem hafði vit á því að rölta í rólegheitum, slaka á og njóta.
En ég naut samt ferðarinnar alveg í botn, útsýnið var stórkostlegt alla leiðina og náttúrufegurð mikil í þessum stærsta þjóðgarði Austurríkis, Hohe Tauern. Í Heligenblut voru svo hátíðarhöld þegar göngufólk kom niður, skrúðganga, messa og skemmtun. Í lok dags flutti svo rúta fólkið aftur til Rauris eftir langan og skemmtilegan dag.
